Mijn tranen op een Koerdische trouw

Aankomst van de bruid en bruidegom op muziek en dans.

Bruiloften in het Midden-Oosten zijn meestal heel anders dan hun West-Europese tegenhangers. De bruiloft van vandaag was dat nog veel meer.

Hoewel, onze vriendin droeg wel een oogverblindend witte jurk. En er werd ook wel gedanst en gegeten, met een fotograaf aanwezig om alles vast te leggen.

Tot dusver klinkt het bekend.

De locatie was echter het huis van vluchtelingen: een paar kleine betonnen kamertjes bedekt met armoedige tapijten. Hoewel een beter huis dan de tentwoningen die ik meestal bezoek, was het niet exact de balzaal waar toekomstige echtgenoten van dromen.

De dansvloer was de twee bij vijf meter grote buitenplaats, kleiner dan mijn oude badkamer. Gelukkig vereist de typische dans op dergelijke gelegenheden schouder-aan-schouder geschuifel. Toch zat de plek barstensvol, met een drummer temidden van de menigte, die met zijn enorme instrument de gegadigden hun trommelvliezen bewerkte.

Het eten werd in een achterkamer geserveerd aan degenen die het geluk hadden binnen geroepen te worden: eerst een aantal van de mannen, later een aantal van de dames. Rijst, kip en bonensoep stonden op het ééngangsmenu dat we zittend op de grond aten met soepel plat brood als bestek. Ondertussen sliepen een paar in dekens gewikkelde baby’s op een eenzame bank of een sponsachtig matras bij het geluid van de afwas.

Ik weende.

Niet omdat de bruiloft van onze vriendin op de een of andere manier niet voldeed aan mijn West-Europese standaard voor bruiloften.

Misschien weende ik wel vanwege het verdriet dat zich af en toe op het gezicht van de bruid etste. Haar verdriet riep iets op wat de meeste westerse bruiloften niet meer kennen: vandaag was de dag dat de bruid geen deel meer zou uitmaken van haar ouderlijk huis. Ze zou haar moeder, vader, broers en zussen achterlaten om zich te integreren in de familie van haar man, waarschijnlijk onder de voogdij van haar gloednieuwe schoonmoeder.

Misschien weende ik omdat onze vriendin niet de eerste vrouw van haar man is. Niet dat hij gescheiden is, of een weduwnaar. Ze vervoegt echter zijn eerste vrouw om hem als man te delen. Helaas is dit een situatie die haar waarschijnlijk niet veel vreugde zal brengen op lange termijn, hoezeer ze ook van hem houdt vandaag.

Of misschien reageerden mijn tranen op de echo’s van een verloren vaderland die tijdens dit huwelijk gehoord konden worden. De aanwezigen, allen Koerden uit dezelfde regio in Syrië, voerden dansen en rituelen uit die op bloederige wijze van hun geboortegrond zijn gerukt. Terwijl de moeder van de bruid en hun buurman van weleer met de bruid stonden te wenen, ervoer ik hun diepe verlies van Thuis en hun bruusk onderbroken geschiedenis.

Maar de diepste bron waaruit mijn tranen opwelden, was het gevoel dat ik zelf een verlies kende. Toen ik de vreugde zag in deze arme, verminkte en ontheemde gemeenschap, die op de meest onwaarschijnlijke plaats een bruiloft vierde, simultaan lachend, wenend en rouwend, zag ik dat hun hechte gemeenschapsleven enorm betekenisvol was.

Ik weende omdat ik, en wij allemaal in het Westen, dit gemeenschapsgevoel hebben verloren. Ik weende omdat, ook al was ik in mijn jeugd meer gezegend dan de meesten met een grote familie om het leven mee te vieren, ook deze gemeenschap mij onherroepelijk verloren leek aan het verleden. Ik weende omdat ik mezelf onderzocht en ontdekte dat ik niet bereid ben om de individuele vrijheden die ik heb op te geven om zo’n betekenisvol maar veeleisend gemeenschapsleven te leiden.

Ik weende omdat een leven vol diepgang zo dichtbij was, en toch volledig buiten bereik.

--

--

Multi-disciplinary researcher. Love: God, friends, enemies. Europe 🇧🇪 and the Middle East 🇱🇧. I also write in Dutch.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store
Tim Brys ن

Multi-disciplinary researcher. Love: God, friends, enemies. Europe 🇧🇪 and the Middle East 🇱🇧. I also write in Dutch.